الْأَسْرارِ . لاإِلهَ إِلّا هُوَ الْمَلِكُ الْجَبّارُ ، قَرَنَ الْإِعْتِرافَ بِنُبُوَّتِهِ بِالْإِعْتِرافِ بِلا هُوِيَّتِهِ ، وَاخْتَصَّهُ مِنْ تَكْرِمَتِهِ بِما لَمْ يَلْحَقْهُ فِيهِ أَحَدٌ مِنْ بَرِيَّتِهِ ، فَهُوَ أَهْلُ ذلِكَ بِخاصَّتِهِ وَخُلَّتِهِ ، اذْ لايَخْتَصُّ مَنْ يَشُوبُهُ التَّغْيِيرُ وَلا يُخالِلُ مَنْ يَلْحَقُهُ التَّظْنِينُ . . . » « 1 » ستايش خدايى را كه ستايش را آفريد ، بى آن كه نيازى به ستايشگران داشته باشد و آن را يكى از راه‌هاى اعتراف به خداوندى و بىنيازى و يگانگى خود و مايه‌ى افزونى رحمت و راهى روشن براى جويندگان فضلش قرار داد و در لايه‌هاى كنه اعتراف به او ، اين حقيقت نهفته است كه او ارزانى دارنده‌ى همه‌ى ستايش گويىها است ، هر چه قدر كه بزرگ باشند و گواهى مىدهم كه هيچ معبودى جز خدا وجود ندارد ، او يگانه است و شريكى براى او نيست ، گواهىاى كه از اخلاص باطن ناشى شده و زبان ، آن صدق نهانى را به عبارت آورده است ، مبنى بر اين كه او است آفريننده و پديدآورنده و نگارگرى كه همه‌ى اسم‌ها [ و كمالات ] از آن او است و هيچ چيز همانند او نيست ، زيرا همه‌ى اشيا از خواست او پديد مىآيند و همسان پديد آورنده‌ى خود نيستند . نيز گواهى مىدهم كه حضرت محمد ، بنده و فرستاده‌ى او است ، هم او كه خداوند او را در ازل بر همه‌ى امت‌ها مقدم داشته است ، زيرا مىدانست كه او برتر از همسانى و تماثل هم نوعانِ خود و يگانه است و او را برگزيد و به او امر و نهى كرد و در تمام عوالم [ ازلى ] او را در تبليغ و ادا جانشين خود قرار داد ، زيرا كه ديده‌ها او را نمىبينند و خواطر انديشه‌ها او را در بر نمىگيرند و گمان‌هاى پيچيده حتى در سرّىترين حالت خود نمىتواند او را تصور كند . معبودى جز او كه فرمانروا و باشكوه است ، وجود ندارد . اقرار به پيامبرى او را با اقرار به خداوندى خود مقرون ساخت و او را به آن دسته از كرامت‌هاى خود كه هيچ يك از آفريده‌هايش بدان نرسيده‌اند ، اختصاص داد . به همين دليل ، او به واسطه‌ى گزينش و اعطاى مقام خلّت و دوستى ويژه

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 461 .